Τι λέει η Βίβλος για τη γλώσσα

Η δύναμη της γλώσσας, τόσο για το καλό όσο και για το κακό, είναι μεγάλη, και υπάρχουν σχετικές λαϊκές παροιμίες που το επιβεβαιώνουν. Η πιο γνωστή είναι: «Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει.»

Η Βίβλος, κυρίως μέσα από τις παροιμίες του σοφού Σολομώντα, περιγράφει πολύ γλαφυρά τους καρπούς της υγιούς γλώσσας, καθώς και τις αρνητικές συνέπειες της διεστραμμένης γλώσσας. Ας δούμε σχετικά εδάφια:

«Η υγιαίνουσα γλώσσα είναι δένδρο ζωής· η δε διεστραμμένη συντρίβει το πνεύμα.» (Παροιμίες 15: 4)
Όταν οι άνθρωποι ανοίγουν το στόμα τους για να μιλήσουν, πρέπει να συνειδητοποιούν αυτά που λένε. Με τα λόγια τους είτε μεταδίδουν θετική ενέργεια, δηλαδή ζωή, σ’ αυτούς που μιλάνε ή συντρίβουν το πνεύμα τους. Τα σκληρά λόγια προκαλούν πόνο στην καρδιά εκείνων προς τους οποίους απευθύνονται και είναι δύσκολο να ξεχαστούν από αυτούς που προσβλήθηκαν. Συγχρόνως, όμως, τα σκληρά λόγια δηλητηριάζουν...

Η Βίβλος εξορκίζει το φόβο

Ο φόβος είναι ένα αυτοκαταστροφικό συναίσθημα που παράγει αρνητική ενέργεια σ’ εκείνον που τον φιλοξενεί στην καρδιά του. Ο άνθρωπος που φοβάται επενδύει μέσω της φαντασίας του στο αντικείμενο του φόβου του, δίνοντάς του ουσία προς υλοποίηση εκείνου που φοβάται. Ο φόβος είναι μια δύναμη, αντίθετη της πίστης, την οποία, αν αφεθεί να καλπάζει ανεξέλεγκτος, ακυρώνει. Όπως η πίστη ελκύει εκείνο το οποίο θέλει κάποιος να πετύχει, έτσι και ο φόβος ελκύει αυτό που ο άνθρωπος θέλει ν’ αποφύγει. Είναι γνωστή η λαϊκή ρήση που ακούγεται συχνά: «εκείνο που φοβότανε το ’παθε.»

Πολύ σωστά λοιπόν λέγεται: Μη φοβάσαι τίποτα παρά μόνο τον ίδιο το φόβο. Αν αποβάλει κανείς το φόβο, έχει κατανικήσει τον πιο ύπουλο εχθρό που ελλοχεύει μέσα του. Η καλύτερη αυτοπροστασία από το φόβο είναι να μην καλλιεργεί κανείς αρνητικές σκέψεις, καθώς αυτό τους δίνει μορφή και σχήμα στη φαντασία του, δημιουργώντας τις λεγόμενες αρνητικές σκεπτομορφές που στη συνέχεια τείνουν να υλοποιηθούν.

Τι λέει η Βίβλος για την ΑΓΑΠΗ

Η καρδιά της Χριστιανικής διδασκαλίας είναι η ΑΓΑΠΗ. Ωστόσο, παρά τη γενική παραδοχή, η έκκληση "αγαπάτε αλλήλους" δεν είναι διδασκαλία της Καινής Διαθήκης που δόθηκε από τον Ιησού για πρώτη φορά. Την εντολή αυτή τη βρίσκουμε και στην Παλαιά Διαθήκη, όπως μαρτυρούν τα επόμενα εδάφια.

«Και έγινε λόγος του Κυρίου στον Ζαχαρία, λέγοντας:
Έτσι λέει Κύριος ο παντοκράτωρ: Να κρίνετε κρίση αλήθειας, και να κάνετε έλεος και οικτιρμό, κάθε ένας στον αδελφό του. Και μην καταδυναστεύετε τη χήρα και τον ορφανό και τον ξένο και τον πένητα. Κανένας από σας ας μη σκέφτεται κακό μέσα στην καρδιά του ενάντια στον αδελφό του.» (Ζαχαρίας 7: 8-10)

Η δικαιοσύνη, το έλεος και η συμπόνια είναι αξίες τις οποίες ο άνθρωπος πρέπει διαρκώς να εφαρμόζει στη ζωή του. Κανείς δεν πρέπει να επινοεί κακό στην καρδιά του εναντίον άλλου ανθρώπου, διότι όλοι είμαστε αδέλφια καθ’ ομοίωση Θεού.

«Δεν θα εκδικείσαι ούτε θα μνησικακείς ενάντια στους υιούς του λαού σου· αλλά θα αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. Εγώ είμαι ο Κύριος.» (Λευιτικό 19: 18)

Ποια είναι η "βασιλεία των ουρανών"

Πολύς λόγος έχει γίνει ανά τους αιώνες μεταξύ των Χριστιανών, και πολλές αντιπαραθέσεις μεταξύ διαφόρων Χριστοκεντρικών ομολογιών και αιρέσεων, ως προς το χρόνο έλευσης της Βασιλείας των ουρανών ή του Θεού. Μάλιστα, κωμικά και κάποτε τραγικά γεγονότα έχουν συμβεί μεταξύ ευφάνταστων πιστών αναμένοντας τη Βασιλεία του Θεού. Για 2000 χρόνια τώρα υπερατομιστές Χριστιανοί αναμένουν την ονομαζόμενη αρπαγή, δηλαδή το ν' αρπαχτούν στον αέρα από τον ίδιο το Χριστό ώστε να γλιτώσουν, οι εκλεκτοί αυτοί, τη μεγάλη θλίψη στην οποία θα υποφέρουν οι άπιστοι.

Είναι χρήσιμο, λοιπόν, να εξετάσουμε μερικά Βιβλικά εδάφια που αναφέρονται στη βασιλεία του Θεού ή βασιλεία των ουρανών για να μπει το θέμα στη σωστή του διάσταση.
Πρώτος μίλησε για την επικείμενη βασιλεία των ουρανών ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ή Πρόδρομος, κηρύσσοντας μετάνοια εν όψει της έναρξης της διακονίας του Ιησού.

«Και κατά τις ημέρες εκείνες έρχεται ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, κηρύττοντας στην έρημο της Ιουδαίας, και λέγοντας: Μετανοείτε, επειδή πλησίασε η βασιλεία των ουρανών.» (Κατά Ματθαίον 3: 1-2)
Τι εννοούσε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής; Ποια βασιλεία ήταν επί θύραις;

Η "σωτηρία" κατά τη Βίβλο

Τι είναι η σωτηρία; Τι σημαίνει για ένα ανθρώπινο ον το να σωθεί; Στη Βίβλο η λέξη σωτηρία χρησιμοποιείται πρωτίστως αναφορικά με την ποιότητα της παρούσας ζωής, και σημαίνει συγχώρηση και απελευθέρωση από την ενοχή, την ασθένεια, τον πόνο, τη θλίψη, την απώλεια, τη συμφορά , κλπ. Επίσης χρησιμοποιείται αναφορικά με την κατάσταση της ψυχής μετά θάνατον, και σημαίνει την απαλλαγή της από την καταδίκη και την απόκτηση αιώνιας μακαριότητας.

Κατ’ αρχήν ας δούμε τι λέει η Παλαιά Διαθήκη για το εάν κάποιος μπορεί να σηκώσει τις αμαρτίες ενός άλλου:

«Η ψυχή που αμαρτάνει, αυτή θα πεθάνει· ο γιος δεν θα βαστάξει την ανομία του πατέρα, και ο πατέρας δεν θα βαστάξει την ανομία του γιου· η δικαιοσύνη του δικαίου θα είναι επάνω του, και η ανομία του ανόμου θα είναι επάνω του.» (Ιεζεκιήλ 18: 20)

Άρα, εφόσον ο Ιησούς είχε πει ότι δεν ήλθε για να ακυρώσει το νόμο και τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, το δόγμα ότι ο Χριστός σήκωσε πάνω του τις αμαρτίες του κόσμου είναι αυθαίρετο και ανυπόστατο.

Τα μυστικά της προσευχής

Πρωταρχικό μέρος στην Αγία Γραφή, τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη, κατέχει η προσευχή. Από την αρχή της ιστορίας ο άνθρωπος ένιωσε την ανάγκη μπροστά σε κινδύνους να επικαλεστεί τη βοήθεια και την επέμβαση μιας ανώτερης δύναμης έξω απ’ αυτόν.

Στη Βίβλο βρίσκουμε τέσσερα είδη διαφορετικής προσευχής, ανάλογα με τις περιστάσεις, τη διάθεση του προσευχόμενου και το στόχο της προσευχής. Αυτό δεν σημαίνει ότι μια συγκεκριμένη προσευχή δεν μπορεί να εμπεριέχει στοιχεία που εμπίπτουν σε περισσότερες της μιας κατηγορίες, ή και στις τέσσερις. Στη μελέτη αυτή, και με εργαλείο τη Βίβλο, θα προσπαθήσω να ξετυλίξω τα μυστικά της προσευχής, να αναλύσω τη φιλοσοφία της και να εξηγήσω το πώς ενεργεί.

Προφήτες και προφητεία στην Αγία Γραφή

Η Βίβλος, εκτός των άλλων, είναι κι ένα βιβλίο προφητειών. Ποιος υποκινεί την προφητεία; Ο Θεός, κάποιο κατώτερο πνεύμα, ή ο ίδιος ο άνθρωπος; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα στο οποίο πρέπει ο καθένας που μελετάει Bιβλικές προφητείες να απαντήσει, και να το απαντήσει όχι συνολικά αλλά για κάθε προφητεία χωριστά.
Ο απόστολος Πέτρος μας δίνει μια απάντηση, που κατά την ταπεινή μου άποψη δεν αφορά όλες τις προφητείες:

«Ξέροντας πρώτα τούτο, ότι καμιά προφητεία της Γραφής δεν γίνεται από την προσωπική εξήγηση εκείνου που προφητεύει. Επειδή δεν ήρθε ποτέ προφητεία από θέλημα ανθρώπου, αλλά, οδηγούμενοι από το Άγιο Πνεύμα, μίλησαν οι άγιοι άνθρωποι του Θεού.» (Β´ Πέτρου 1: 20-21)
Προσωπικά αδυνατώ να πιστέψω ότι όταν οι προφήτες προφήτευαν μακάβριες κατάρες είχαν οδηγηθεί από το Άγιο Πνεύμα. Αν αυτός είναι θεϊκός τρόπος για να μετανοήσει και να συνετιστεί ένας λαός τότε, εκτός που είναι βάρβαρος, είναι και άκρως αναποτελεσματικός, όπως επιβεβαιώνει η ιστορία.

Η Μαγεία στη Βίβλο

Πολλοί εχθροί του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού θεωρούν την Αγία Γραφή ως ένα βιβλίο μαγείας. Συνεπώς, επειδή η μαγεία θεωρείται είτε τσαρλατανισμός είτε έργο του Σατανά, απορρίπτουν ολόκληρη τη Βίβλο.
Ποια είναι, όμως , η διαφορά μεταξύ μαγείας και υγιούς πνευματικότητας; Πού βρίσκεται η αρχική αιτία των θαυμάτων; Στις ψυχικές δυνάμεις ή στις πνευματικές; Είναι ο κάθε άνθρωπος ένας εν δυνάμει μάγος; Θα παραθέσω μερικά εδάφια από την Αγία Γραφή, που βέβαια δεν εξαντλούν όλα τα περιστατικά που εξιστορούνται στη Βίβλο, και ο αναγνώστης ας ζητήσει διάκριση ώστε να τα ερμηνεύσει σωστά.

«Και ο Κύριος είπε στον Μωυσή και στον Ααρών:
Όταν ο Φαραώ σας πει, Δείξτε μου εσείς ένα θαύμα· τότε θα πεις στον Ααρών: Πάρε τη ράβδο σου και ρίξε την μπροστά στον Φαραώ· και θα γίνει φίδι.
Μπήκαν, λοιπόν, μέσα ο Μωυσής και ο Ααρών στον Φαραώ, και έκαναν έτσι, καθώς ο Κύριος είχε προστάξει· και ο Ααρών έριξε τη ράβδο του μπροστά στον Φαραώ, και μπροστά στους δούλους του, και έγινε φίδι.
Κάλεσε, όμως, και ο Φαραώ τους σοφούς και τους μάγους· και οι μάγοι της Αιγύπτου έκαναν κι αυτοί κατά τον ίδιο τρόπο, με τις τελετουργικές επωδές τους.
Επειδή έριξαν ο καθένας τη ράβδο του, και έγιναν φίδια· η ράβδος, όμως, του Ααρών κατάπιε τις ράβδους εκείνων.» (Έξοδος 7: 8-12)
Στο ανωτέρω περιστατικό έχουμε μια επίδειξη μαγικών ή ταχυδακτυλουργικών ικανοτήτων ενώπιον του Φαραώ.

Η Βίβλος καταδικάζει την ειδωλολατρία

Ο άνθρωπος από καταβολής κόσμου ήταν επιρρεπής προς την ειδωλολατρία. Επειδή δεν μπορούσε να συλλάβει το μεγαλείο του Θεού ατενίζοντας το Σύμπαν, επειδή δεν του ήταν εύκολο να λατρεύει έναν αόρατο Δημιουργό, ορατό όμως μέσω της Δημιουργίας του, κατέληγε στη λατρεία χειροποίητων "θεών", κοινώς ειδώλων. Βλέπετε η λατρεία του Θεού είναι μια έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου, ανάγκη την οποία δεν έχουν τα ζώα.

Ειδωλολατρία είναι η λατρεία πραγμάτων ή ανθρώπων – κατά προτίμηση νεκρών – αντί για το Θεό. Ο λαός του Ισραήλ, ο περιούσιος λαός του Θεού κατά τη Βίβλο, παρ’ όλες τις σαφείς εντολές που είχε λάβει από τους προφήτες του και πρωτίστως από το Μωυσή, έρεπε προς την ειδωλολατρία, ακριβώς όπως και οι άλλοι λαοί γύρω του.

Φαίνεται απίστευτο στον έχοντα κοινό νου ότι ένα άτομο με στοιχειώδη νοημοσύνη θα σκύβει και θα προσκυνάει ένα χειροποίητο κατασκεύασμα, προσφέροντας μάλιστα και θυσίες σε αυτό, θεωρώντας το θεό. Παρόλα αυτά, τούτο συμβαίνει, ίσως με πιο καμουφλαρισμένο τρόπο, ακόμα και σήμερα. Αφού ο άνθρωπος ζει και κινείται στο πεδίο των αισθήσεων, μπορεί να συλλάβει το Θεό μόνο μέσω αυτών. Θέλει να δει τη μορφή του Θεού του, να τον αγγίξει, να τον φιλήσει και να τον κρατήσει στην πλάτη περιφέροντάς τον σε περιπάτους. Όταν κάποιος δε μπορεί ή δεν θέλει να επικοινωνήσει με το Θεό εν πνεύματι και αληθεία, όπως δίδαξε ο Ιησούς, καταφεύγει στην ειδωλολατρία.

Ας εξετάσουμε μερικά περιστατικά ειδωλολατρίας στη Βίβλο.

«Και ο Κύριος είπε στον Μωυσή: Πήγαινε, κατέβα· επειδή ο λαός σου, που έβγαλες από τη γη της Αιγύπτου, ανόμησε· εκτράπηκαν γρήγορα από το δρόμο που πρόσταξα σ' αυτούς· έκαναν για τον εαυτό τους ένα μοσχάρι χωνευτό και το προσκύνησαν, και θυσίασαν σ' αυτό, και είπαν: Αυτοί είναι οι θεοί σου, Ισραήλ, που σε ανέβασαν από τη γη της Αιγύπτου.
Και ο Κύριος είπε στον Μωυσή: Είδα αυτόν τον λαό, και δες, είναι λαός σκληροτράχηλος.» (Έξοδος 32: 7-9)

Οι θέσεις της Βίβλου για την αμαρτία

Η αμαρτία είναι ένα θέμα στο οποίο οι συγγραφείς της Βίβλου, προφήτες και απόστολοι, δείχνουν ιδιαίτερη εμμονή και αυστηρότητα. Θα μπορούσαμε να πούμε χωρίς να υπερβάλλουμε ότι η Αγία Γραφή γράφτηκε με κύριο στόχο την αποκάλυψη και καταπολέμηση της αμαρτίας.
Τι είναι αμαρτία; Αμαρτία σημαίνει αστοχία, παρέκκλιση από το κανονικό, το φυσιολογικό, το νόμιμο. Επεκτείνοντας, θα λέγαμε ότι αμαρτία είναι η επιλογή και η εφαρμογή του κακού στις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις μας. Αν θέλαμε να δώσουμε τον ορισμό της αμαρτίας θα λέγαμε ότι αμαρτία είναι η παρέκκλιση από τις προδιαγραφές μας. Εκείνο που ονομάστηκε τιμωρία για την αμαρτία είναι απλά η συνέπεια από αυτή την παρέκκλιση.
Πώς όμως ορίζεται το κακό; Ποιος το καθόρισε;